دریچه‌ای به فرهنگ و زندگی مردم عرب ایران
عزیز دیلمی فرزند شاعر اهوازی زائر دایخ، در محله صخیریه در اهواز و سال در ۱۳۳۱ بدنیا آمد، اولین بیت ابوذیه را در ۱۲ سالگی
ماه گذشته بود که در خبر ها خواندیم که جایزه ی ویژه ی هیئت داوران نخستین جشنواره ی محیط زیست و هنر های معاصر«فیوم» مصر
جایی که مردم عرب با سیاست‌های ملی‌گرایانه مواجه بودند، هنرمندانی مانند احمد کنعانی نقش محوری در پاسداری از هویت عربی ایفا کردند. کنعانی با بهره‌گیری
تئاتر عربی هم ممنوع است. حداقل تا این اواخر. البته هیچ نامه یا دستورالعملی وجود ندارد که این ممنوعیت را صریح بیان کند، اما تالارهای
ابو معتوق به عنوان بنیان‌گذار سبک شعری “بند” شناخته می‌شود. این سبک در قرن هفدهم میلادی در اهواز و شهرهای جنوبی عراق رواج یافت و
در آن زمان و در بحبوحه سال ۱۹۴۵، تحت تأثیر رخدادهای کردستان و آذربایجان، این امید در میان قومیت‌ها شکل گرفته بود که بتوانند به
شاعر بزرگ عراقی محمد مهدی جواهری درباره خاقانی نوشته است: “ضیاءالدین را دریابید، زیرا در او غم‌های محمره، جوانی عراق، فطرت نجف و تمدن اور
رابح شهاب یکی از خواننده های زن مطرح اهوازی است که قبل از انقلاب نامی میان خوانندگان منطقه داشت. اما طبیعتا در ساختاری که کل
ابواسحاق، ابراهیم بن محمد بن عبدالله، معروف به ابن المُدَبِّر، ادیب، شاعر، کاتب و وزیر عباسیان است. دایره المعارف اسلامی نسب او را به موالی
یوسف، یعقوب بن اسحاق دورقی، معروف به ابن سکیت (۸۰۲- ۸۵۸ م)، شاعر، نویسند و دانشمند اهوازی است. ابن سکیت که متولد شهر دورق (شادگان)
